پن فرند

یازده یا دوازده سالم بود، تو کلاس زبان یه درسی داشتیم راجع به pen friend، دوستی که جایی دورتره و از طریق نامه باهاش در ارتباطی و شاید اصلا هیچ وقت هم نبینیش. اون موقع این خیلی باعث تعجب و شگفتی من شده بود و با خودم میگفتم اصلا مگه میشه ؟ این دیگه چه جور دوستیه! امروز که آقای میم از هم دانشگاهیهای سال پایینی که هرگز ندیدمش برام عکس از نخلستان یا بقول خودش نخلستون فرستاده بود و کلی از فیلم و عکس از حافظیه و شیراز یاد این مفهوم افتادم و تازه یادم اومد من بیشتر دوست های زندگیم رو از نوشتن پیدا کردم حالا یا توییتر و یا وبلاگ نویسی و بعدش دیدمشون؛ چیزی که زمانی شک داشتم اصلا وجود داشته باشه .

"والس پروانه ها"...