که با هزار سال بارش شبانه روز هم...

واقعا ۱۰ روز مونده تا بهار؟پس کو اون شور و شوق؟

چیزها وقتی گرفته می شن و غیر قابل دسترس، چه خواستنی ترن.

سلامتی، آرامش، حس امنیت... وقتی اینها در خطرن، حتی متوجه گذر شب و روز هم نمیشه شد.

شب روز دارن از معنی حقیقیشون تهی می شن...

دلم می خواست الان هم طبق روال عادی بیدار می شدم، آماده می شدم می رفتم کارورزی و به شکوفه های تازه ی بهاری نگاه می کردم و کیف می کردم.

روزشماری می کردم دانشگاه تعطیل بشه و به شوق خونه اومدن زنده باشم.

نه مثل الان دم عیدی گوشه خونه عین کامپلیت بد رستا افتاده باشم و حتی ندونم چقدر دیگه زنده می مونم و تموم دغدغه م سلامتی و زندگی عزیزانم باشه.

خبرای بدی از گوشه گوشه های شهر میرسه.

می خواستم خیلی شادتر باشم تو این روزهای جوونیم.

《تو با کدام باد می روی

چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را

که با هزار سال بارش شبانه روز هم

دل تو وا نمی شود.》

"والس پروانه ها"...